Void(0)

Ακόμα στον Έβρο, βαρεμάρα, κούραση, κουραστική βαρεμάρα, βαρετή κούραση.

69 και σήμερα..

"Nothing", the Doc replied.

Woke up @ 2 pm.
Didn't shower.
Ate a banana for breakfast/lunch.
Drank coffee, smoked 2 cigarettes.
Chatted with D. over the phone.
Read blogs.
Skipped gym.
Thought of studying for the upcoming finals.
Backed up the new music.
Thought of calling the doctor's office for an appointment.
Listened to Burial's Untrue. Again.
Lit up the strawberry scent candle.
Played with it.
Made a 1-10 scale of denial.
Placed self at #8.
Made up The Plan.
Trimmed facial hair.
Thought of studying for the upcoming finals.
Took the books off the shelf.
Thought about it some more.

Η Θεσσαλονίκη φημίζεται για το δίκτυο μέσων μαζικής μεταφοράς. Αυτό επειδή είναι η μόνη μεγάλη πόλη που έχει μόνο λεωφορεία, οπότε αυτή η φήμη δεν είναι και η καλύτερη.
Ναι, το ξέρω ότι ξεκίνησαν οι εργασίες του μετρό, το οποίο θα ολοκληρωθεί σε περίπου 10 χρόνια. Πώς θα μπορούσα να μην το ξέρω, όταν το λεωφορειακό μπουρδέλο γίνεται λόγω των εργασιών ακόμα πιο χαοτικό; Ειδικά η Εγνατία σε ώρα αιχμής είναι το κάτι άλλο. Ξεκινάς πχ από Βαρδάρη να πας στα Πανεπιστήμια. Στο πρώτο σταμάτημα, εντοπίζεις από το παράθυρο μια γιαγιά να τσουλάει με το Π της. Ξεκινάει το λεωφορείο. Σταματάει. Η γιαγιά με το Π σε (ξανα) προσπερνάει. Ξεκινάει και πάλι, σταματάει μετά από 2 λεπτά, κοκ. Πλέον η γιαγιά με το Π έχει χαθεί στον ορίζοντα κι εσύ τρως τη σκόνη της. Φτάνεις στη σχολή σου με καθυστέρηση λόγω της κίνησης (τί πάει να πει είχες ξεκινήσει μια ώρα νωρίτερα από το κανονικό;) και παρακολουθείς το μάθημα καθισμένος στο σκαλάκι του αμφιθεάτρου, τέτοια ώρα που έφτασες.

Το χειρότερο από όλα είναι φυσικά το σχεδόν μόνιμο πάστωμα. Καλά, δε μιλάω για κάθισμα, πολυτέλειες είναι αυτά, απλά βρίσκεις μια γωνίτσα να σταθείς, όπου θα μπορείς να αλλάζεις στάση όταν πιάνεσαι και αισθάνεσαι βασιλιάς. Για τις θέσεις φυσικά επικρατεί ο νόμος του γρηγορότερου. Σε αφετηρία ας πούμε, με το που ανοίγουν οι πόρτες, γίνεται το έλα να δεις, οι γιαγιάδες στην πρώτη γραμμή με τεράστιες σακούλες (μα τί κουβαλάνε συνέχεια;), γλάστρες με φυτά, καρότσια, ατμομάγειρες, οι κάθε σχεδίου και χρώματος γεματούτσικες μεσήλικες κυρίες από πίσω, οι γκόμενες ακολουθούν, μετά όλοι οι άλλοι κι εγώ συνήθως τελευταίος, τρέχουμε όλοι μαζί να προλάβουμε να μπούμε, λες και η στάση θα εκραγεί σε 10 δευτερόλεπτα. Με το που θα μπούμε, παίζει νοερά μια μουσική, που μόλις έχει σταματήσει, κι όποιος δεν πρόλαβε να καθήσει παίρνει τον πούλο.
Εδώ κι ένα χρόνο σχεδόν, τα λεωφορεία είναι ο μόνος τρόπος με τον οποίο μετακινούμαι (σχεδόν καθημερινά, για μεγάλες αποστάσεις), κι έτσι έχω εμβαθύνει και στις φυλές των επιβατών, κυρίως στην προαστιακή γραμμή.
Η μεγαλύτερη ομάδα είναι εκείνη των υπερήλικων συνταξιούχων, που συνήθως κατεβαίνει στη Θεσσαλονίκη για "δουλειές" και χωρίζονται με βάση το φύλο. Οι γέροι σχεδόν πάντα φοράνε παλιό κοστούμι, έχουν τριχωτά αυτιά (ορκίζομαι πως σε 40 χρόνια θα προτιμώ να δίνω όλη τη σύνταξη στα λέηζερ παρά αυτό) και δε λένε πολλά, οι δε θείτσες έχουν πολύ κοντά μαλλιά με βαφή κάποιων εβδομάδων, χρυσά σκουλαρίκια, γυαλιά, περιφέρεια, με τόσο μεγάλο βαθμό ομοιογένειας που ορκίζομαι ότι δε μπορώ να τις ξεχωρίσω. Πάντα κυκλοφορούν σε γκρουπ, τα οποία διέπει άριστη κατανομή ρόλων. Πχ μία ή δύο αναλαμβάνουν να μπουν πρώτες για να πιάσουν μια πτέρυγα θέσεων, μια άλλη χτυπάει τα εισητήρια, κάποιες κουβαλάνε τις σακούλες και οι άλλες συνήθως είναι υπεύθυνες για τη δημιουργία σύγχυσης στους υπόλοιπους επιβάτες, με σκοπό τη νίκη. Όταν η κάθε ομάδα έχει πετύχει τους στόχους τους, κάνουν regrouping ("Μαρίκααα, εδώ είμαστε μαρή") και απολαμβάνουν όλο φιλαρέσκεια την επιτυχία της αποστολής. Δεν έχει σημασία αν θα κατέβουν μετά από δυο στάσεις.


Το νέο σύστημα αναγγελίας στάσεων είναι ηλίθιο. Ok, σωστό σα σκέψη, πολλά αλλά όμως. Η Θεσσαλονίκη έχει πολλές στάσεις με απόσταση 2-3 τετραγώνων μεταξύ τους. Οι αναγγελίες αφορούν την τωρινή στάση, την επόμενη στάση και στα ελληνικά και στα αγγλικά. Η εκνευριστική φωνή (που έχει ένα πρόβλημα με τις στάσεις που τονίζονται στην παραλήγουσα:"Στάση: Χαρτοποιείίίίίίίία") δε βγάζει το σκασμό σχεδόν ποτέ! Φυσικά ο ξένος επισκέπτης θα ψάχνει να βρει τη Ζαρτοποιεία, αφού τα greeklish υπάρχουν και εδώ.

Είναι αστείο, αλλά κάθε φορά που υπάρχει κάποιος ημίτρελος/τζανκιό/κήρυκας/ζητιάνος στο λεωφορείο, θα είναι δίπλα μου ή ακόμα χειρότερα απέναντί μου. Δε με πειράζει, αρκεί να μην αρχίσει την πάρλα. Εκεί θέλω να φάω τα δάχτυλά μου, γιατί δε σταματάει με τίποτα.
Τυχαίες πληροφορίες που έχω αποκομίσει με τον τρόπο αυτό, τις τελευταίες μέρες:

αν πάρεις κόκα, το πέος σου γίνεται τόσο σκληρό, που μπορείς να σπάσεις και το τζάμι
η οδήγηση αυτοκινήτου είναι σχέδιο του Σατανά για να μας πάρει όλους κοντά του -γι' αυτό μας βάζει να τρέχουμε
τα παπούτσια που έχουν πχ 100 ευρώ σε μαγαζί της Τσιμισκή δεν είναι καλύτερα από εκείνα στο πανηγύρι που έχουν 5 ευρώ, αλλά οι καταστηματάρχες είναι κλέφτες
έχει υπολογιστεί στατιστικά ότι το 80% πάει στην κόλαση (όχι εμείς, οι άλλοι)
αν φας φασολάδα με σκουμπρί στο στρατό, σε πιάνει τρελό χέσιμο
ο θεός συγχωρεί
το πρόσωπό μου δείχνει ότι η ψυχή μου μπορεί να σωθεί (τό 'ξερα ότι δεν έπρεπε να κάνω πήλινγκ)

Δεν έχει σημασία αν έχεις ακουστικά, γυαλιά ηλίου, παραπέτασμα καπνού, θα στη φέρουν και τότε την πάτησες. Για τα επόμενα 45 λεπτά θα κουνάς αυτόματα το κεφάλι καταφατικά (αν πεις οτιδήποτε δυσχεραίνεις τη θέση σου), βρίζοντας την ώρα και τη στιγμή που έβγαλες τ' ακουστικά για να απαντήσεις στη φαινομενικά αθώα ερώτηση "τί ώρα είναι".

ps: thanks @ oni για τα onions!

Πάει κι ο Σεπτέμβρης.
Δε θα πω ότι μου φάνηκε σα χθες που μπήκε, γιατί μου φάνηκε ότι κράτησε μισό χρόνο πάνω κάτω!
Να πω ότι έχω να βγω, έστω για έναν καφέ, πάνω από μήνα; Δε θα το πω, θα το ουρλιάξω!
Αυτή η εξεταστική με αποτελείωσε, σωματικά και ψυχολογικά, τελειώνει τη Δευτέρα (μετά από έναν αιώνα και κάτι ψιλά) κι ελπίζω σιγά σιγά ν'αρχίσω να ανακτώ την επαφή με τον έξω κόσμο. Θαυμάζω αυτούς που μπορούν να συνδυάζουν πετυχημένα διάβασμα και σχετικά κανονικούς ρυθμούς καθημερινότητας...εγώ νομίζω ότι αν βγω μια βόλτα (αν προλάβαινα δηλαδή), δε θα μπορούσα με τίποτα να τα ξαναπιάσω. Παράλογο μεν, αλλά όταν είπα να αφοσιωθώ σε αυτό, αυτομάτως το πήγα στα άκρα -συνηθισμένο πράγμα για μένα τώρα που το σκέφτομαι...!
Είναι πολύ μαλάκες αυτοί που παίρνουν αποφάσεις για τα του Παν/μίου! Αρχικά μας βάζουν μαθήματα την επόμενη του τέλους της εξεταστικής. Αυτό δεν έχει ξαναγίνει στο συγκεκριμένο παν/μιο. Έστω βρε παιδιά, μια μέρα κενή, να νιώσω λιγάκι άνθρωπος...! Αλλά όοοοχι.

Το βασικότερο είναι όμως, που να τους πετύχει σεξομανής δραπέτης από απομόνωση σε έρημο στενό, ότι μας κόβουν την πτυχιακή εξεταστική! Αυτό (για τους μη γνωρίζοντες) σημαίνει ότι πλέον οι επί πτυχίω φοιτητές (βλ. εμένα) δε θα μπορούν να δίνουν τα μαθήματα ζυγών εξαμήνων το Γενάρη. Και νταξ, αυτό από μόνο του είναι κακό, αλλά δεν είναι και τρομερό. Το κλου της υπόθεσης είναι ότι αυτό αποφασίστηκε πριν πολύ λίγες μέρες, στα τέλη της εξεταστικής και θα εφαρμοστεί από την επόμενη!!! Δηλαδή εγώ που έχω 1 μάθημα ζυγού εξαμήνου, θα πρέπει να περιμένω μέχρι τον Ιούνιο για να πάρω το γαμημένο το πτυχίο, ενώ θα είχα φροντίσει να μου έμεναν μόνο χειμερινών εξαμήνων ΑΝ μας είχαν ενημερώσει πριν από αυτήν την εξεταστική.
Τέλος πάντων, η καθηγήτρια που έχει το συγκεκριμένο μάθημα μας υποσχέθηκε ότι κάτι θα κάνει, έστω στα κρυφά. Χμμ.. Μούμπλε μούμπλε... παρανομίες...μούμπλε... μυστικές συμφωνίες..μούμπλε.. υπόγειες διαβουλεύσεις... Αρχίζω να ιντριγκάρομαι από όλο αυτό το σκηνικό μου φαίνεται.

Τελικά, όπως βγαίνει κι από τα παραπάνω, το πτυχίο παίρνει αναβολή για την επόμενη εξεταστική (αν με αφήσουν). Δεν έχω παράπονο πάντως, παρ' όλο που ξεσκίστηκα. Μου μένουν μάλλον 3 μαθήματα και η ολοκλήρωση της πτυχιακής. Κι ο yours truly, θα πάρει πτυχίο μετά από 6 μισυ ταραχώδη χρόνια, αλλά δε θα του κάνει πλέον και καμμία αίσθηση.
Ένα ανεξήγητο φαινόμενο είναι ότι κάθε φορά που ξεκινάω διάβασμα, με πιάνουν συνεχόμενα χασμουρητά. Και ναι, νταξ, οι βάσεις δεδομένων στην προκειμένη είναι βαρετές, αλλά με το που αφήνω το βιβλίο, τα χασμουρητά εξαφανίζονται...

People, gather around! Ακολουθεί πολιτικό ποστ
People: έλεος πια, χέσε μας

Λογική αντίδραση... Just for the record..Δεν είχα σκοπό ούτε καν να απασχολήσω το μυαλό μου με τις εκλογές. Πόσο μάλλον να καθήσω να γράψω. Να μου συγχωρεθεί η κοινοτυπία, παρακαλώ :P
Απλά νιώθω την ανάγκη να συντονιστώ στην ίδια συχνότητα με κάποιους. Ακολουθεί ποστ-σεντόνι, διπλωμένο στα τέσσερα, so consider yourselves warned.

Part 1 - Δεν πάτε καλά...

Η οικογένειά μου θεωρεί δεδομένο ότι θα ψηφίσω για άλλη μια φορά αυτό που θα μου υποδείξουν. [insert buzzer sound here]
Πριν κάμποσες μέρες, ανακοίνωσα στον πατέρα μου να μην υπολογίζει την ψήφο μου, ως πακέτο με της υπόλοιπης οικογένειας. Κούνησε το κεφάλι και είπε κάτι του στυλ, "καλά καλά, λέγε ότι θες εσύ". Βλέπεις, ο θείος Γ., κατεβαίνει και πάλι στις εκλογές με το "κόμμα μας" και θεωρείται υποχρέωση και οικογενειακή αλληλεγγύη να του χαρίσω ασυζητητί την ψήφο μου. Μου λένε ότι όταν έρθει η ώρα, ο θείος θα βοηθήσει.

Πως γίνεται να λένε κάτι τέτοιο χωρίς να ντρέπονται/γελάνε/αηδιάζουν; Λες και πρόκειται να ζητήσω ποτέ ρουσφέτι. Λένε μεγάλο λόγο να μη λες, αλλά ξέρω ότι δεν θέλω ποτέ να ζητήσω "εξυπηρέτηση" για να πάρω μετάθεση / βρω δουλειά / διεκδικήσω αυτά που μου ανήκουν. Προσπάθησα να εξηγήσω το αυτονόητο, ότι ο θείος έχει φιλοδοξίες (μη χέσω) και είναι αποκλειστικά και μόνο πρόβλημα δικό του, nothing to do with me. Και ότι δεν πολυκολλάω να του πω ότι δεν τον ψήφισα, αν με ρωτήσει αν τα κατάφερα με το -έτοιμο- ψηφοδέλτιο...

Πράγματα που για μένα είναι πιο ξεκάθαρα κι από το τί μήνα έχουμε, για τους γύρω μου είναι σαν να υπάρχει ένας μεγάλος ελέφαντας πάνω στο τραπέζι της κουζίνας και κανείς να μην τον βλέπει. Hello people, what's wrong with you?


Part 2 - You make me sick

Οι πολιτικοί είναι στην πλειοψηφία τους σιχαμεροί θεσάκηδες, που κάθε λίγα χρόνια βγαίνουν στις λαϊκές ζητιανεύοντας ψήφους, που πηγαίνουν ίσα να τους πάρει η κάμερα σε καμμένα χωριά, άχρηστοι δημιουργοί, υποκινητές και δέσμιοι του συστήματος που επικρατεί στην Ελλάδα....

Δεν ξέρω πως ακούγονται όλα αυτά, ποτέ μα ποτέ δεν είχα πολιτική σκέψη, δεν τάχθηκα πολιτικά κάπου. Αλλά ρε συ, δε μπορώ άλλο να με κοροϊδεύουν μέσα στα μούτρα μου. Να με κάνουν να απορώ με την ηλιθιότητα του κόσμου που τους εκλέγει πανηγυρικά. Να με στρέφουν στην απολιτίκ φάση. Και να είμαι μέσα σε όλα αυτά αόρατος.
Αυτή τη φορά το πήρα ζεστά το θέμα. Και σκεφτόμουν, αφού κάτι πρέπει να ψηφίσω, τι θα είναι αυτό. Θα έριχνα λευκό-άκυρο, αν αυτό δεν ευννοούσε αυτούς που αποφεύγω. Φακ, σκεφτόμουν να έριχνα μέχρι και σαλάμι! Αλλά και πάλι. Σκατά, ότι και να έκανα, they would have their way again.


Part 3 - Το αρχικό θέμα του ποστ

Πριν μήνες, διάβαζα στο λεωφορείο ένα αθηναϊκό free press και έπεσα πάνω σε ένα άρθρο για ένα νεοσύστατο κόμμα... Δεν ξέρω γιατί -αφού μονίμως αποστρέφω το βλέμμα από κάθε τί κομματικό-, αλλά ξεκίνησα να το διαβάζω.. Διάβασα τυπωμένα για πρώτη φορά τα αυτονόητα, να λέει κάποιος "ρε παιδιά, υπάρχει ένας τεράστιος ελέφαντας πάνω στο τραπέζι της κουζίνας! wtf?"..
Το αποθήκευσα κάπου στο μυαλό μου, με σκοπό να ανατρέξω πάλι εκεί οπωσδήποτε...

Λίγο καιρό μετά, αποφάσισα να το ψάξω στο νετ.. Δε θυμόμουν λεπτομέρειες, οπότε googlάρησα και βρέθηκα εδώ. Έντρομος. Wtf? What was i thinking? Γύρισε ο κόσμος ανάποδα; Αφού έπεισα τον εαυτό μου ότι όλα ήταν μια παραίσθηση, απογοητευμένος, ξέχασα το όλο θέμα.
Μέχρι που έπεσα στο post του αγαπητού Αρκούδου και όλα ξεκαθάρισαν. Τελικά ήταν αυτό!
Στο διάολο και τρόμαξα -καλά τα θυμόμουν!


Part 4 - Η κατακλείδα (αυτή που μας μάθανε στο Λύκειο και πάντα μου έφερνε στο μυαλό την Κλειτορίδα)

Όποιος ενδιαφέρεται, ας ρίξει μια ματιά.. Τα σποτ (εδώ κι εδώ που μάλλον δε θα τα δει και πολύς κόσμος) είναι το κάτι άλλο..! Δεν εκθειάζω -απλά μου φαίνεται σα μια ψύχραιμη οπτική πλευρά, με αρκετά σωστά points, άσχετα με το προεκλογικό πανηγύρι.
Ακόμα και αυτό, το αυτονόητο, είναι σπάνιο...
Όπως έγραψε κι ο George:

Και δε σου το έγραψα αυτό γιατί θέλω να σε κάνω να τους ψηφίσεις.
Θέλω όμως να σε κάνω να το διαβάσεις και να έχεις άποψη, κι ας είναι η χειρότερη.

Αν έφτασες ως εδώ

1. συγχαρητήρια για την υπομονή
2. αυτό σημαίνει ότι ίσως και να μπορώ να γράψω σεντόνι που να διαβάζεται :P
3. τσάκω έναν Jeremy Piven για ανταμοιβή

Κι ενώ κόσμος φεύγει για διακοπές και κλείνει κινητά, blog, επαφές με τον υπόλοιπο κόσμο, ο γράφων αποφάσισε να κάνει το ίδιο, ετοιμαζόμενος για την 16η (δε θέλω γελάκια) κατά σειρά εξεταστική της ρημάδας της σχολής, που ξεκινά όπου να' ναι.

Επειδή κάθε φορά με πιάνει το σύνδρομο στρουθοκαμηλισμού (a.k.a. ο κόσμος χάνεται και το μουνί χτενίζεται), λέω να κόψω τις μαλακίες και να προσπαθήσω να αφιερωθώ ψυχή και σώμα στο μισητό διάβασμα. Πρόσφατα συμπτώματα:

• Χθες (βράδυ-ξημέρωμα) έκατσα κι έβγαλα μια ολόκληρη πίστα του Tomb Raider: Anniversary. Ξέρεις το στόρυ, "Στις 2 το κλείνω. ... Πήγε κιόλας 3 παρά; .... Θα βγάλω κι αυτό και το κλείνω. ... Ας δω λίγο τη νέα πίστα.... κλπ κλπ"
  
• Σήμερα είδα τα πρώτα επεισόδια μιας (νέας για μένα) σειράς του HBO, Entourage (btw, καλή φαίνεται).
• Σήμερα επίσης, έβαλα να κατεβαίνουν τα άπαντα του (θεού) Satoshi Kon και το 2ο μέρος του yaoi Okane Ga Nai* (τί τραβάει κι αυτό το κατατρεγμένο twink).
  
• Ξόδεψα ώρες σε τηλέφωνα, συζητώντας για τα μαθήματα και τα σχέδια περί σχολής (Θα αυτό, θα εκείνο... μπε).
• Καπάκι έχω δεσμευτεί για sleep over το Σάββατο και ξενύχτι/ποτά (δεν ακυρώνεται με τίποτα..).
• Για το blogging, τι να πω, ξέρετε σεις.
  

Όπως βλέπετε, είμαι πολυάσχολο παιδί.
Δε θα απέχω τελείως (δε διακρίνομαι για την αυτοπειθαρχία μου), απλά θα διανυκτερεύω για τα επείγοντα :Ρ
Crossing fingers ότι αυτή θα είναι η τελευταία εξεταστική (είπα δε θέλω γελάκια!.. Διόνα, σε άκουσα!)

*(Torrents: Okane Ga Nai pt.1 + pt.2 )

Αν και δεν ήθελα να φύγω, τελικά
"There's no place like home".
Σε αυτό βοήθησε και το ίδιο το ταξίδι, που ήταν το πιο κουραστικό έβερ.
Τόπος αναχώρησης: Βρυξέλλες.
Τόπος προορισμού: Θεσσαλονίκη.
Εύκολο, ε; Νομίζεις! Κάτσε να στα πω από την αρχή.

Από Βρυξέλλες, πήρα τρένο στις 13:15 για να πάω Κολωνία, στον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό. Από κει, το τρένο για το αεροδρόμιο, αφού πετούσα με German Wings.
Έφτασα στο check in κατά τις 16:20, 2 ώρες και 20 λεπτά πριν την πτήση, πέρασα και τον έλεγχο, για να είμαι χαλαρός να πιώ έναν καφέ, να κάνω τα τελευταία ψώνια κλπ
Αφού με κοσκίνισαν, ξαμολύθηκα στα μαγαζιά...
Μισή ώρα πριν την αναχώρηση, οπλισμένος με θάρρος (γενικά τα αεροπλάνα δεν τα πολυαγαπάω -ειδικά αν ταξιδεύω μόνος, είναι βράδυ και κουνάει, νομίζω ότι ζω σε θρίλερ) πάω προς την πύλη. Βλέπω καθυστέρηση 20 λεπτών, λέω μέσα μου "μια χαρά, έχω παραπάνω ώρα να προετοιμαστώ ψυχολογικά για το αεροπλάνο"...
Μετά από καμμιά ώρα, μας λένε οκ, πετάτε κανονικά, οπότε περνάμε την πύλη και πάμε προς αεροπλάνο (με τα πόδια). Πάνω που πάμε ν' ανεβούμε, μας γυρνάνε πίσω...
Ήταν να πετάξουμε 18:40. Λόγω βροχής στη Θεσσαλονίκη, περιμέναμε... Με ανακοινώσεις ανά μισάωρο, που το μόνο σίγουρο που έλεγαν ήταν ότι θα ακολουθήσει επόμενη ανακοίνωση, φτάσαμε στα μεσάνυχτα!
Χωρίς φαγητό/τσιγάρα/καφέ κλπ κλπ
Μοιράστηκαν υποτυπώδη σάντουιτς/κουβέρτες, για λίγους..
Ένιγουέι, μας λένε κατά τις 00:30 ότι θα έπρεπε να πάμε να πάρουμε τις βαλίτσες μας και να ξαναπεράσουμε check in στις 3:30, για να πετάξουμε στις 5:30 το πρωί.

Ξενοδοχείο μπορούσαμε να πάμε, αλλά για 2 ώρες;!
Οπότε, παρέα με τους νέους μου φίλους, τριγυρνούσαμε με τα καρότσια στο άδειο αεροδρόμιο σαν άστεγοι, καπνίζοντας και τρώγοντας τις τεράστιες Toblerone...
Τελείως κινηματογραφικά όλα αυτά, βάλε και τη μαστούρα της αϋπνίας, νόμιζα ότι θα ξεπεταχθούν ζόμπι και θα γίνει μακελειό all of the sudden...
Πέρασαν οι (πρώτες) ώρες ευχάριστα δεδομένων των συνθηκών και ξανακάνουμε check in.
Ξαναπερνάμε έλεγχο, όπου με βάλανε να βγάλω από το σάκο μου τα flip flop γιατί τους φάνηκαν παράξενα στα x rays!
Πάμε στην πύλη. Περιμένουμε. Ανακοινώνεται ότι πρέπει να πάμε αλλού. Σηκωνόμαστε όλοι και ψάχνουμε που στο διάολο είναι αυτή η πύλη. Μας λένε ότι είναι από την άλλη μεριά, οπότε πρέπει να βγούμε από κει που μπήκαμε.
Με το που βγαίνουμε, μαθαίνουμε ότι τελικά ήταν κάτι άλλο, τέλος πάντων κακή συνεννόηση. Οπότε περνάμε ξανά έλεγχο, για 3η φορά, στις 5 τα ξημερώματα.
Με τα πολλά, επιβιβαζόμαστε.. Ποιο κούνημα και μαλακίες. Το αεροπλάνο να έπεφτε, όπως ήμουν δε θα μου έλεγε και τίποτα. Τελείως λαλα.
Φτάσαμε Θεσσαλονίκη 9:30 και σπίτι ήμουν στις 11...
Αυτά χθες. Ακόμα είμαι κουρασμένος, πιασμένος, you name it.

Άλλαξα 15 χρώματα στο γραφείο το πρωί, όταν σέρφαρα στο νετ και έπεσα (ανυποψίαστος) πάνω στο site της Abercrombie & Fitch!
GAY!
Για ένα μπρασελέ έψαχνα, κόντεψα να κραχτώ...
All american αποτριχωμένοι κοιλιακοί, σε ασπρόμαυρο (πάντα) κλπ

Κι ένα βίντεο παρωδία από το Mad TV

Έχω πάθει Μπαλιστίτιδα, δηλαδή έναν έντονο εθισμό στα candy bars Balisto. Balisto, όχι Baltisto χεχ ερμ ναι.
Λοιπόν.
Όπως έλεγα λοιπόν, αγαπητά μου παιδιά, τα Balisto είναι έτσι:
και δυστυχώς δεν υπάρχουν στην Ελλάδα. Οπότε ιφ γιου μπιχέηβ, θα σας φέρω εγώ μερικά...
Υπάρχουν πολλές γεύσεις,

• Muesli-mix (πράσινο)
• Grain-mix (κόκκινο)
• Yoghurt and berries-mix (μωβ)
• Almond and honey-mix (κίτρινο)
• Cocos-mix
• Corn/Cereal-mix (περτικαλί)

που όμως δεν είναι παντού διαθέσιμες. Πχ, εδώ έχω βρει μόνο πράσινο και περτικαλί, ενώ στη Γαλλία είδα το κίτρινο. Σκατά!
Το καλύτερο δεν είναι μόνο ότι είναι yummie, αλλα έχει ελάχιστες θερμίδες, είναι υγιεινό και τα έχουν και στο vending machine στο γραφείο.
Είναι για όσους δεν τους αρέσουν τα πολύ γλυκά γλυκά (μα τι λεξιλόγιο), στυλ mars. Κι σε πιάνει κιόλας. Κανονικό σνακ.
Διαφήμιση τέλος.

(δεν το πιστεύω ότι έκατσα κι έγραψα ολόκληρο ποστ για μια σοκολάτα -god)

Δε μ'αρέσει να γκρινιάζω..αλλά έλεος ρε πούστη μου!
Ήθελα κι εγώ, όσο θα είμαι πάνω να πάω σε καμμιά συναυλία, you know, ευρωπαϊκού επιπέδου που λέμε.
Όταν έμαθα ότι η Bjork είχε κανονίσει να εμφανιστεί σε φεστιβάλ στο Βέλγιο, αρχικά κατουρήθηκα από τη χαρά μου. Όταν το έψαξα έμαθα ότι είναι 1 μέρα (!) πριν φτάσω εγώ. Οπότε ξεκίνησε μια διαδικασία εξεύρεσης τρόπου αλλαγής εισιτηρίων κλπ..τελικά δε γινόταν, οπότε με βαριά καρδιά το πήρα απόφαση
Λέω, ok, cool, όλο και κάποια καλή συναυλία θα γίνει τον Ιούλιο που να μπορώ να πάω. Έψαξα από δω, έψαξα από κει, μόνο ο Rod Stewart ερχόταν Βρυξέλλες (yikes!).
Φεύγοντας από Παρίσι, έμαθα ότι πριν λίγες μέρες είχαν παίξει εκει οι Peppers!

Πριν λίγο, έμαθα επίσης ότι το Σάββατο που ήμουν Παρίσι, έκανε η Nelly Furtado ένα μίνι live κάτω από τον Πύργο του Άιφελ
Και φυσικά, η μαλάκω η Tori (μαζί και οι James) αποφάσισε να έρθει Ελλάδα ΑΥΤΟΝ τον Ιούλιο. Που εγώ λείπω. Ειδικά Tori θέλω χρόνια τώρα να τη δω live..

Τα' χω πάρει λέμε!!..
Πείτε μου, έχω άδικο;

Πράγματα που έμαθα μέσα σε 48 ώρες

• Στο Παρίσι δεν πας μια φορά και τέλος. Αυτή η 2η φορά μου χρειαζόταν για να δω πως είναι η πόλη εκτός των ατραξιόν. Καμμια σχέση..πολύ πιο ενδιαφέρουσα εννοείται!
  
• Ποτέ, μα ποτέ ξανά στο Παρίσι με ζευγάρια. "Σέρνουν" συνέχεια και μένεις εσύ ο μαλάκας της ιστορίας. Δεν ξέρεις πώς να απoφεύγεις το θέαμα σιχαμερών στρέητ μελιών (μπλιε!). Πού να πάω ο καψερός μόνος μες στη μαύρη νύχτα;
  
• Ποτέ, μα ποτέ ποτέ να μη παρασυρθώ ξανά και μείνω στο ίδιο δωμάτιο με ένα εκ των τριών (!) προαναφερθέντων ζευγαριών, ότι και να μου πούν/τάξουν.
• Πρέπει να μάθω γαλλικά για να μην εξαρτώμαι από άλλους ,ακόμα και για να βρω τις τουαλέτες που λέει ο λόγος (τι τα 'θελα τα ιταλικά τσκ τσκ). Και ναι ok, το ξέρω ότι ήταν ατυχές παράδειγμα επειδή λέγονται toilettes γαλλιστί! Give me a break
  
• Οι παριζιάνοι είναι πολύ (θα είμαι σεμνός) hot. Προσοχή μόνο όταν πέφτει λίγη παραπάνω πουδρίτσα με make up κι έρχεται και σου παστώνει η μουτσούνα.
• Οι καφέ μικρές Louis Vuitton που θεωρούσα γυνακείες, στο Παρίσι κάνουν θραύση στο αντρικό φύλο. Ew.
• Οι γκέη αλλά ακόμα περισσότερο οι λεσβίες έχουν δυναμική παρουσία στους δρόμους του Παρισιού :)
• Ποτέ υψηλές προσδοκίες σε εστιατόριο. Ακόμη και αν πρόκειται για την ταράτσα του Πομπιντού, με το διάσημο εστιατόριο Ζωρζ (όπου ένα bloody mary έκανε 18 ευρώ! ααακκ). 30 ευρώπουλα το ζυμαρικό (παραβρασμένο), που στην ταβέρνα της γωνίας είναι πολύ πιο νόστιμο ρε γμτ; τσκ τσκ quel dommage
• Αλλά ποιος τα γαμάει τα λεφτά στην τελική, όταν έχεις την πιο φανταστική θέα που υπάρχει; Το Παρίσι πιάτο, τα πυροτεχνήματα σε όλο τον ορίζοντα και ένα μωβ ηλιοβασίλεμα όλα τα λεφτά...

• Μια από τις ωραιότερες περιοχές στο κέντρο, το Marais, είναι κάτι σαν άτυπο gay village? Μιλάμε γινόταν της τρελής -κανονικά. Εκεί γυρίστηκαν σκηνές της Παπακαλλιατιάδας (junk info)
  
• Το πάρκο του Asterix είναι μια παπαριά.
• Όπου για άλλη μια φορά αναρωτιέμαι γιατί πήγα, αφού κλάνω μέντες με κάτι τέτοια
• Μερικές φορές οι σερβιτόρες ανταλλάζουν και μπουνίδια μες στη μάπα (το είδα και αυτό!)
• Η 14η Ιουλίου είναι η εθνική τους γιορτή και κάνουν διάφορες χαριτωμενιές
• Υπάρχει club sandwich (νορμάλ ποσότητα) που κάνει 17 ευρώ
  
• Τα GAP έχουν 75% off :DDD
• Ποτέ ξανά κοντά σε τουριστικές περιοχές για φαγητό/ποτό. Συνήθως σερβιτόροι μες στην ξινίλα, παρόλο που τους πληρώνεις τον εσπρέσο ως και 4 ευρώ πιο πάνω και πατίκωμα.
• Το μετρό στο Παρίσι μυρίζει κατουρλιό :Ρ
• Θέλω θέλω θέλω την επόμενη φορά να πάω σε μουσεία
• Το ότι θα βούρκωνα βλέποντας τον "Καιρό των Τσιγγάνων" στην Εθνική Όπερα δεν το περίμενα από μένα. Αρχικά πήγα με μισή καρδιά (λόγω έργου κυρίως), αλλά δεν αντιστέκεσαι εύκολα σε τέτοιο θέαμα. eeeh ederlezi
• Οι Γάλλοι φωνάζουν τους Βέλγους βλάχους και μάλλον έχουν δίκιο χεχ

Είχα πετύχει τον Κ. στη Θεσσαλονίκη πριν λίγο καιρό, μετά από μια πρόβα με τους DissonART. Φαινόταν κουρασμένος, αλλά πιο πολύ ενθουσιασμένος και μου μιλούσε με μάτια ζωντανά, γεμάτα ενέργεια (ακόμα περισσότερο από συνήθως) για αυτά που ετοίμαζε (συναυλίες, ο νέος δίσκος).

Μέσα μου του έδωσα ραντεβού για τη μέρα που θα έπαιζαν. Δε μπορώ καν να φανταστώ πώς θα είναι η συναυλία, παρ' όλο που έχω δει τον Κ. live καμμιά 10ριά φορές.
Οι μέρες φτάσανε, εγώ εδώ που είμαι...είναι κομμάτι μακριά για να πάω. Οπότε, next best thing η τελευταία του συνέντευξη, που δημοσιεύει σήμερα ο Ελεύθερος Τύπος με αυτήν την αφορμή.

Απορία: πότε θα σταματήσουν να τον ρωτάνε το ίδιο πράγμα για το έργο του πάνω στο Χατζιδάκι;













Εμείς γράψαμε την αρχή και ο Κωνσταντίνος Βήτα τη συνέχεια…

Ο φίλος της της έδωσε δύο περίεργα χάπια. Κι εκείνη άρχισε να χορεύει ξέφρενα…
Λιποθύμησε! Φωνάξαμε το ΕΚΑΒ αλλά ήρθαν πρώτα τα κανάλια. Και τελικά συνήλθε και έδωσε συνέντευξη για τις βλαβερές συνέπειες του χαπακο-χορού.

Ξύπνησα νωρίς το πρωί. Ντύθηκα και βγήκα έξω…
Ημουν ακατάλληλα ντυμένος και ξαναμπήκα μέσα. Σκέφτηκα να ξαναδοκιμάσω το μεσημέρι.

Η φωτιά μόλις άναψε...
Ενιωσα ενοχή. Δεν πρέπει να καπνίζουμε, βλάπτει σοβαρά την υγεία ενεργητικών και παθητικών καπνιστών. Οι άλλες φωτιές (πλην αυτής που χρειάζεται για το τσιγάρο) μάλλον αφορούν (ή δεν αφορούν -όπως το πάρεις), παθητικούς, για να σχολιάσω την επικαιρότητα.

Μόλις εξελέγη πρωθυπουργός. Πρώτο του μέλημα είναι να ……
να προετοιμάσει τη νέα προεκλογική περίοδο που ανάλογα διαρκεί τρία με τέσσερα χρόνια ώστε να επανεκλεγεί.

Ολόκληρη η συνέντευξη εδώ

Ποιος θα μου τό 'λεγε και δε θα τον έβριζα ότι θα βαριόμουν σε μια δουλειά που θα πληρωνόμουν 1300 ευρώ κάνοντας βλακείες ή και τίποτα, όπως σήμερα.
Κάθομαι σε ένα γραφείο, δεν κάνω τίποτα, είμαι κυριολεκτικά ένα κλείσιμο των βλεφάρων μακριά από τον ύπνο το βαθύ, εκείνον που μπορεί άνετα να σε βιάσει ένα λυσσασμένο πλήθος και να ξυπνήσεις στο τέλος.
Ας μου αναθέσει κάποιος κάτι να κάνω, δε μπορώ άλλο τα νεύρα μου ασταδιάλα