Void(0)

Και γαμώ τους νόμους του Murphy (της Róisín συγκεκριμένα) λέω εγώ. (Γαμώ την πουτάνα μου δηλαδή, φέτος βρήκα να πάω φαντάρος!)

Εδώ κι εδώ.

Κι ενώ όλοι έχουν μείνει από τον θάνατο του Heath Ledger, λίγες μέρες πριν ο θάνατος του Brad Renfro περνούσε στα ψιλά γράμματα. Ήταν 25 χρονών, μισό χρόνο μικρότερος από μένα...

Μετά την κρίση που με έπιασε, όλα είναι ήρεμα στην CookieBasherVille.
Ίσως και περισσότερο απ' όσο θα 'πρεπε, αλλά δε βαριέσαι.
Μπορεί να κάνω σαν υστερικός μερικές φορές, αλλά το ξεπερνάω γρήγορα, σαν τη Britney περίπου, διπολικότητα κανείς; :Ρ


Εδώ έπρεπε να σπουδάζω και όχι εδώ. Γαμώτο.
Και επέμεναν οι δικοί μου να δεχτώ την υποτροφία στο Πανεπιστήμιο του Μίτσιγκαν, αλλά όοχι.

>Ήταν πάρτυ γενεθλίων ζευγαριού. Ναι, μαζί το κάνανε. Και σβήσανε το άθροισμα της ηλικίας τους σε κεράκια (aww how sweet.)
>Η τούρτα είχε σχήμα καρδιάς. Αλήθεια.
>Ευτυχώς πήγα ένα μπουκάλι ουίσκυ, γιατί είχαν μόνο ένα ποτό και κρασί της παρέας, κι αυτό faux.

Μετά από πολλές αναβολές, σκέψεις γεμάτες denial, αποφάσισα να επισκεφτώ γιατρό για ένα θέμα υγείας που προέκυψε και είναι, ερμ, ευαίσθητης φύσης...Ε πώς το λένε, αφροδίσιο, λοίμωξη κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Μετά από ένα σύντομο γκάλοπ δε βρέθηκε κανείς γνωστός να μου προτείνει κάποιον ιδιώτη, οπότε με μισή καρδιά κίνησα για το Αφροδισίων & Δερματικών Νόσων, (το οποίο btw, δε διαθέτει ουρολόγο ή αφροδισιολόγο).

Η Θεσσαλονίκη φημίζεται για το δίκτυο μέσων μαζικής μεταφοράς. Αυτό επειδή είναι η μόνη μεγάλη πόλη που έχει μόνο λεωφορεία, οπότε αυτή η φήμη δεν είναι και η καλύτερη.
Ναι, το ξέρω ότι ξεκίνησαν οι εργασίες του μετρό, το οποίο θα ολοκληρωθεί σε περίπου 10 χρόνια. Πώς θα μπορούσα να μην το ξέρω, όταν το λεωφορειακό μπουρδέλο γίνεται λόγω των εργασιών ακόμα πιο χαοτικό; Ειδικά η Εγνατία σε ώρα αιχμής είναι το κάτι άλλο. Ξεκινάς πχ από Βαρδάρη να πας στα Πανεπιστήμια. Στο πρώτο σταμάτημα, εντοπίζεις από το παράθυρο μια γιαγιά να τσουλάει με το Π της. Ξεκινάει το λεωφορείο. Σταματάει. Η γιαγιά με το Π σε (ξανα) προσπερνάει. Ξεκινάει και πάλι, σταματάει μετά από 2 λεπτά, κοκ. Πλέον η γιαγιά με το Π έχει χαθεί στον ορίζοντα κι εσύ τρως τη σκόνη της. Φτάνεις στη σχολή σου με καθυστέρηση λόγω της κίνησης (τί πάει να πει είχες ξεκινήσει μια ώρα νωρίτερα από το κανονικό;) και παρακολουθείς το μάθημα καθισμένος στο σκαλάκι του αμφιθεάτρου, τέτοια ώρα που έφτασες.

Το χειρότερο από όλα είναι φυσικά το σχεδόν μόνιμο πάστωμα. Καλά, δε μιλάω για κάθισμα, πολυτέλειες είναι αυτά, απλά βρίσκεις μια γωνίτσα να σταθείς, όπου θα μπορείς να αλλάζεις στάση όταν πιάνεσαι και αισθάνεσαι βασιλιάς. Για τις θέσεις φυσικά επικρατεί ο νόμος του γρηγορότερου. Σε αφετηρία ας πούμε, με το που ανοίγουν οι πόρτες, γίνεται το έλα να δεις, οι γιαγιάδες στην πρώτη γραμμή με τεράστιες σακούλες (μα τί κουβαλάνε συνέχεια;), γλάστρες με φυτά, καρότσια, ατμομάγειρες, οι κάθε σχεδίου και χρώματος γεματούτσικες μεσήλικες κυρίες από πίσω, οι γκόμενες ακολουθούν, μετά όλοι οι άλλοι κι εγώ συνήθως τελευταίος, τρέχουμε όλοι μαζί να προλάβουμε να μπούμε, λες και η στάση θα εκραγεί σε 10 δευτερόλεπτα. Με το που θα μπούμε, παίζει νοερά μια μουσική, που μόλις έχει σταματήσει, κι όποιος δεν πρόλαβε να καθήσει παίρνει τον πούλο.
Εδώ κι ένα χρόνο σχεδόν, τα λεωφορεία είναι ο μόνος τρόπος με τον οποίο μετακινούμαι (σχεδόν καθημερινά, για μεγάλες αποστάσεις), κι έτσι έχω εμβαθύνει και στις φυλές των επιβατών, κυρίως στην προαστιακή γραμμή.
Η μεγαλύτερη ομάδα είναι εκείνη των υπερήλικων συνταξιούχων, που συνήθως κατεβαίνει στη Θεσσαλονίκη για "δουλειές" και χωρίζονται με βάση το φύλο. Οι γέροι σχεδόν πάντα φοράνε παλιό κοστούμι, έχουν τριχωτά αυτιά (ορκίζομαι πως σε 40 χρόνια θα προτιμώ να δίνω όλη τη σύνταξη στα λέηζερ παρά αυτό) και δε λένε πολλά, οι δε θείτσες έχουν πολύ κοντά μαλλιά με βαφή κάποιων εβδομάδων, χρυσά σκουλαρίκια, γυαλιά, περιφέρεια, με τόσο μεγάλο βαθμό ομοιογένειας που ορκίζομαι ότι δε μπορώ να τις ξεχωρίσω. Πάντα κυκλοφορούν σε γκρουπ, τα οποία διέπει άριστη κατανομή ρόλων. Πχ μία ή δύο αναλαμβάνουν να μπουν πρώτες για να πιάσουν μια πτέρυγα θέσεων, μια άλλη χτυπάει τα εισητήρια, κάποιες κουβαλάνε τις σακούλες και οι άλλες συνήθως είναι υπεύθυνες για τη δημιουργία σύγχυσης στους υπόλοιπους επιβάτες, με σκοπό τη νίκη. Όταν η κάθε ομάδα έχει πετύχει τους στόχους τους, κάνουν regrouping ("Μαρίκααα, εδώ είμαστε μαρή") και απολαμβάνουν όλο φιλαρέσκεια την επιτυχία της αποστολής. Δεν έχει σημασία αν θα κατέβουν μετά από δυο στάσεις.


Το νέο σύστημα αναγγελίας στάσεων είναι ηλίθιο. Ok, σωστό σα σκέψη, πολλά αλλά όμως. Η Θεσσαλονίκη έχει πολλές στάσεις με απόσταση 2-3 τετραγώνων μεταξύ τους. Οι αναγγελίες αφορούν την τωρινή στάση, την επόμενη στάση και στα ελληνικά και στα αγγλικά. Η εκνευριστική φωνή (που έχει ένα πρόβλημα με τις στάσεις που τονίζονται στην παραλήγουσα:"Στάση: Χαρτοποιείίίίίίίία") δε βγάζει το σκασμό σχεδόν ποτέ! Φυσικά ο ξένος επισκέπτης θα ψάχνει να βρει τη Ζαρτοποιεία, αφού τα greeklish υπάρχουν και εδώ.

Είναι αστείο, αλλά κάθε φορά που υπάρχει κάποιος ημίτρελος/τζανκιό/κήρυκας/ζητιάνος στο λεωφορείο, θα είναι δίπλα μου ή ακόμα χειρότερα απέναντί μου. Δε με πειράζει, αρκεί να μην αρχίσει την πάρλα. Εκεί θέλω να φάω τα δάχτυλά μου, γιατί δε σταματάει με τίποτα.
Τυχαίες πληροφορίες που έχω αποκομίσει με τον τρόπο αυτό, τις τελευταίες μέρες:

αν πάρεις κόκα, το πέος σου γίνεται τόσο σκληρό, που μπορείς να σπάσεις και το τζάμι
η οδήγηση αυτοκινήτου είναι σχέδιο του Σατανά για να μας πάρει όλους κοντά του -γι' αυτό μας βάζει να τρέχουμε
τα παπούτσια που έχουν πχ 100 ευρώ σε μαγαζί της Τσιμισκή δεν είναι καλύτερα από εκείνα στο πανηγύρι που έχουν 5 ευρώ, αλλά οι καταστηματάρχες είναι κλέφτες
έχει υπολογιστεί στατιστικά ότι το 80% πάει στην κόλαση (όχι εμείς, οι άλλοι)
αν φας φασολάδα με σκουμπρί στο στρατό, σε πιάνει τρελό χέσιμο
ο θεός συγχωρεί
το πρόσωπό μου δείχνει ότι η ψυχή μου μπορεί να σωθεί (τό 'ξερα ότι δεν έπρεπε να κάνω πήλινγκ)

Δεν έχει σημασία αν έχεις ακουστικά, γυαλιά ηλίου, παραπέτασμα καπνού, θα στη φέρουν και τότε την πάτησες. Για τα επόμενα 45 λεπτά θα κουνάς αυτόματα το κεφάλι καταφατικά (αν πεις οτιδήποτε δυσχεραίνεις τη θέση σου), βρίζοντας την ώρα και τη στιγμή που έβγαλες τ' ακουστικά για να απαντήσεις στη φαινομενικά αθώα ερώτηση "τί ώρα είναι".

ps: thanks @ oni για τα onions!

Από τα ελάχιστα πράγματα που χρόνια τώρα δεν αλλάζουν, είναι η απίστευτη γκαντεμιά που με καταδιώκει με τους υπολογιστές. Καταστάσεις που έχουν κάνει ειδικούς να σηκώνουν τα χέρια ψηλά, επιχειρήσεις διάσωσης με καλοπιάσματα, μετά με νεύρα, μετά με εξορκισμούς μπας και βρεθεί / λυθεί το εκάστοτε πρόβλημα.

Συγκεκριμένα, αυτό το ρημάδι το desktop που προσπαθώ να συνεφέρω, ζήτημα να έχει δουλέψει μερικούς μήνες χωρίς να μου βγάζει την πίστη, από τον 1ο μήνα κιόλας. Φρέσκο τότε κι έχοντας σκάσει 2 μηνιάτικα, οι καρδούλες πάνω από το κεφάλι μου για το νέο μου σούπερ ντούπερ pc, σπάσαν στα δυό και αντικαταστάθηκαν από κεραυνούς και κατάρες.

Το σατανικό μηχάνημα μάλιστα, κάθε φορά που το πήγαινα ολόκληρο ή κομμάτια του στο μαγαζί απ' όπου το αγόρασα, έκανε την πάπια Πεκίνου, με σοβαρές επιπτώσεις στην ψυχική μου ηρεμία.
Παράδειγμα. Κουβαλάω το κουτί (αφού έχουν προηγηθεί κι άλλα πήγαινέλα με το tower παραμάσχαλα), τους το αφήνω απηυδησμένος, λέγοντάς τους να κάνουν ό,τι χρειαστεί για να δουλέψει απροβλημάτιστα. Εν ανάγκη pull a Frankenstein for that matter.
Μετά από καιρό πάω να το παραλάβω και μου λένε ότι το pc δεν είχε κανένα πρόβλημα και ότι δούλευε άψογα, αλλά του κάνανε format & firmware update για καλό και για κακό. Αφού τους ρώτησα λεπτομερώς και με δυσπιστία για κάθε ένα από τα προβλήματα και με διαβεβαίωσαν ότι δεν υπάρχουν, τον πήρα σπίτι. Για 2 μέρες δούλεψε, δε μπορώ να πω.
Μετά απλά παραιτήθηκα.

Το λάπτοπ από την άλλη, έχει τη δική του ιστορία, αλλά να μην μπω σε λεπτομέρειες...

Αυτό που μου προκαλεί κρίσεις κακίας, νεύρα κολιέ και επικλήσεις προς όποιο θεό μπορεί ν'ακούει, είναι όταν βλέπω φτηνά μηχανήματα - τενεκέδες, να τους γίνεται η χειρότερη δυνατή χρήση από άτομα που νομίζουν ότι το φορμάτ γίνεται σε κομμωτήριο και να δουλεύουν τέλεια!

Τώρα που παρήγγειλα καινούρια κομμάτια, απλά περιμένω να δω τί θα συμβεί. Δε μπορεί, όλο και κάτι θα στραβώσει! Βάζω με το μυαλό μου κάθε πιθανό σενάριο. Αν δεν πετύχει η εγχείρηση, σας περιμένω όλους για μπάρμπεκιου.

Πάει κι ο Σεπτέμβρης.
Δε θα πω ότι μου φάνηκε σα χθες που μπήκε, γιατί μου φάνηκε ότι κράτησε μισό χρόνο πάνω κάτω!
Να πω ότι έχω να βγω, έστω για έναν καφέ, πάνω από μήνα; Δε θα το πω, θα το ουρλιάξω!
Αυτή η εξεταστική με αποτελείωσε, σωματικά και ψυχολογικά, τελειώνει τη Δευτέρα (μετά από έναν αιώνα και κάτι ψιλά) κι ελπίζω σιγά σιγά ν'αρχίσω να ανακτώ την επαφή με τον έξω κόσμο. Θαυμάζω αυτούς που μπορούν να συνδυάζουν πετυχημένα διάβασμα και σχετικά κανονικούς ρυθμούς καθημερινότητας...εγώ νομίζω ότι αν βγω μια βόλτα (αν προλάβαινα δηλαδή), δε θα μπορούσα με τίποτα να τα ξαναπιάσω. Παράλογο μεν, αλλά όταν είπα να αφοσιωθώ σε αυτό, αυτομάτως το πήγα στα άκρα -συνηθισμένο πράγμα για μένα τώρα που το σκέφτομαι...!
Είναι πολύ μαλάκες αυτοί που παίρνουν αποφάσεις για τα του Παν/μίου! Αρχικά μας βάζουν μαθήματα την επόμενη του τέλους της εξεταστικής. Αυτό δεν έχει ξαναγίνει στο συγκεκριμένο παν/μιο. Έστω βρε παιδιά, μια μέρα κενή, να νιώσω λιγάκι άνθρωπος...! Αλλά όοοοχι.

Το βασικότερο είναι όμως, που να τους πετύχει σεξομανής δραπέτης από απομόνωση σε έρημο στενό, ότι μας κόβουν την πτυχιακή εξεταστική! Αυτό (για τους μη γνωρίζοντες) σημαίνει ότι πλέον οι επί πτυχίω φοιτητές (βλ. εμένα) δε θα μπορούν να δίνουν τα μαθήματα ζυγών εξαμήνων το Γενάρη. Και νταξ, αυτό από μόνο του είναι κακό, αλλά δεν είναι και τρομερό. Το κλου της υπόθεσης είναι ότι αυτό αποφασίστηκε πριν πολύ λίγες μέρες, στα τέλη της εξεταστικής και θα εφαρμοστεί από την επόμενη!!! Δηλαδή εγώ που έχω 1 μάθημα ζυγού εξαμήνου, θα πρέπει να περιμένω μέχρι τον Ιούνιο για να πάρω το γαμημένο το πτυχίο, ενώ θα είχα φροντίσει να μου έμεναν μόνο χειμερινών εξαμήνων ΑΝ μας είχαν ενημερώσει πριν από αυτήν την εξεταστική.
Τέλος πάντων, η καθηγήτρια που έχει το συγκεκριμένο μάθημα μας υποσχέθηκε ότι κάτι θα κάνει, έστω στα κρυφά. Χμμ.. Μούμπλε μούμπλε... παρανομίες...μούμπλε... μυστικές συμφωνίες..μούμπλε.. υπόγειες διαβουλεύσεις... Αρχίζω να ιντριγκάρομαι από όλο αυτό το σκηνικό μου φαίνεται.

Τελικά, όπως βγαίνει κι από τα παραπάνω, το πτυχίο παίρνει αναβολή για την επόμενη εξεταστική (αν με αφήσουν). Δεν έχω παράπονο πάντως, παρ' όλο που ξεσκίστηκα. Μου μένουν μάλλον 3 μαθήματα και η ολοκλήρωση της πτυχιακής. Κι ο yours truly, θα πάρει πτυχίο μετά από 6 μισυ ταραχώδη χρόνια, αλλά δε θα του κάνει πλέον και καμμία αίσθηση.
Ένα ανεξήγητο φαινόμενο είναι ότι κάθε φορά που ξεκινάω διάβασμα, με πιάνουν συνεχόμενα χασμουρητά. Και ναι, νταξ, οι βάσεις δεδομένων στην προκειμένη είναι βαρετές, αλλά με το που αφήνω το βιβλίο, τα χασμουρητά εξαφανίζονται...

Μισό να πιάσω τα poppers και το ky μου για τα επόμενα 4 χρόνια, τώρα που προλαβαίνω...
Το λέει και το όνομα: Καραmanlyς.
Non stop harcore fucking. Εγγύηση.

Αν και δεν ήθελα να φύγω, τελικά
"There's no place like home".
Σε αυτό βοήθησε και το ίδιο το ταξίδι, που ήταν το πιο κουραστικό έβερ.
Τόπος αναχώρησης: Βρυξέλλες.
Τόπος προορισμού: Θεσσαλονίκη.
Εύκολο, ε; Νομίζεις! Κάτσε να στα πω από την αρχή.

Από Βρυξέλλες, πήρα τρένο στις 13:15 για να πάω Κολωνία, στον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό. Από κει, το τρένο για το αεροδρόμιο, αφού πετούσα με German Wings.
Έφτασα στο check in κατά τις 16:20, 2 ώρες και 20 λεπτά πριν την πτήση, πέρασα και τον έλεγχο, για να είμαι χαλαρός να πιώ έναν καφέ, να κάνω τα τελευταία ψώνια κλπ
Αφού με κοσκίνισαν, ξαμολύθηκα στα μαγαζιά...
Μισή ώρα πριν την αναχώρηση, οπλισμένος με θάρρος (γενικά τα αεροπλάνα δεν τα πολυαγαπάω -ειδικά αν ταξιδεύω μόνος, είναι βράδυ και κουνάει, νομίζω ότι ζω σε θρίλερ) πάω προς την πύλη. Βλέπω καθυστέρηση 20 λεπτών, λέω μέσα μου "μια χαρά, έχω παραπάνω ώρα να προετοιμαστώ ψυχολογικά για το αεροπλάνο"...
Μετά από καμμιά ώρα, μας λένε οκ, πετάτε κανονικά, οπότε περνάμε την πύλη και πάμε προς αεροπλάνο (με τα πόδια). Πάνω που πάμε ν' ανεβούμε, μας γυρνάνε πίσω...
Ήταν να πετάξουμε 18:40. Λόγω βροχής στη Θεσσαλονίκη, περιμέναμε... Με ανακοινώσεις ανά μισάωρο, που το μόνο σίγουρο που έλεγαν ήταν ότι θα ακολουθήσει επόμενη ανακοίνωση, φτάσαμε στα μεσάνυχτα!
Χωρίς φαγητό/τσιγάρα/καφέ κλπ κλπ
Μοιράστηκαν υποτυπώδη σάντουιτς/κουβέρτες, για λίγους..
Ένιγουέι, μας λένε κατά τις 00:30 ότι θα έπρεπε να πάμε να πάρουμε τις βαλίτσες μας και να ξαναπεράσουμε check in στις 3:30, για να πετάξουμε στις 5:30 το πρωί.

Ξενοδοχείο μπορούσαμε να πάμε, αλλά για 2 ώρες;!
Οπότε, παρέα με τους νέους μου φίλους, τριγυρνούσαμε με τα καρότσια στο άδειο αεροδρόμιο σαν άστεγοι, καπνίζοντας και τρώγοντας τις τεράστιες Toblerone...
Τελείως κινηματογραφικά όλα αυτά, βάλε και τη μαστούρα της αϋπνίας, νόμιζα ότι θα ξεπεταχθούν ζόμπι και θα γίνει μακελειό all of the sudden...
Πέρασαν οι (πρώτες) ώρες ευχάριστα δεδομένων των συνθηκών και ξανακάνουμε check in.
Ξαναπερνάμε έλεγχο, όπου με βάλανε να βγάλω από το σάκο μου τα flip flop γιατί τους φάνηκαν παράξενα στα x rays!
Πάμε στην πύλη. Περιμένουμε. Ανακοινώνεται ότι πρέπει να πάμε αλλού. Σηκωνόμαστε όλοι και ψάχνουμε που στο διάολο είναι αυτή η πύλη. Μας λένε ότι είναι από την άλλη μεριά, οπότε πρέπει να βγούμε από κει που μπήκαμε.
Με το που βγαίνουμε, μαθαίνουμε ότι τελικά ήταν κάτι άλλο, τέλος πάντων κακή συνεννόηση. Οπότε περνάμε ξανά έλεγχο, για 3η φορά, στις 5 τα ξημερώματα.
Με τα πολλά, επιβιβαζόμαστε.. Ποιο κούνημα και μαλακίες. Το αεροπλάνο να έπεφτε, όπως ήμουν δε θα μου έλεγε και τίποτα. Τελείως λαλα.
Φτάσαμε Θεσσαλονίκη 9:30 και σπίτι ήμουν στις 11...
Αυτά χθες. Ακόμα είμαι κουρασμένος, πιασμένος, you name it.

Δε μ'αρέσει να γκρινιάζω..αλλά έλεος ρε πούστη μου!
Ήθελα κι εγώ, όσο θα είμαι πάνω να πάω σε καμμιά συναυλία, you know, ευρωπαϊκού επιπέδου που λέμε.
Όταν έμαθα ότι η Bjork είχε κανονίσει να εμφανιστεί σε φεστιβάλ στο Βέλγιο, αρχικά κατουρήθηκα από τη χαρά μου. Όταν το έψαξα έμαθα ότι είναι 1 μέρα (!) πριν φτάσω εγώ. Οπότε ξεκίνησε μια διαδικασία εξεύρεσης τρόπου αλλαγής εισιτηρίων κλπ..τελικά δε γινόταν, οπότε με βαριά καρδιά το πήρα απόφαση
Λέω, ok, cool, όλο και κάποια καλή συναυλία θα γίνει τον Ιούλιο που να μπορώ να πάω. Έψαξα από δω, έψαξα από κει, μόνο ο Rod Stewart ερχόταν Βρυξέλλες (yikes!).
Φεύγοντας από Παρίσι, έμαθα ότι πριν λίγες μέρες είχαν παίξει εκει οι Peppers!

Πριν λίγο, έμαθα επίσης ότι το Σάββατο που ήμουν Παρίσι, έκανε η Nelly Furtado ένα μίνι live κάτω από τον Πύργο του Άιφελ
Και φυσικά, η μαλάκω η Tori (μαζί και οι James) αποφάσισε να έρθει Ελλάδα ΑΥΤΟΝ τον Ιούλιο. Που εγώ λείπω. Ειδικά Tori θέλω χρόνια τώρα να τη δω live..

Τα' χω πάρει λέμε!!..
Πείτε μου, έχω άδικο;

E δεν πάω καλά...

Δευτέρες δουλεύω ως τις 4.30 και Τρίτες ως τις 5.00.

Εγώ χθες (Δευτέρα) γιατί έφυγα 5.30;